Met mijn Spaanse vriend en ons zoontje wonen wij in Nederland. Ik heb hier mij eigen woning en werk. We zijn pas op vakantie gegaan naar Spanje. Daar heeft mijn vriend een eind gemaakt aan onze relatie. Nu mag ik van hem niet terug naar Nederland met ons zoontje. Hij zegt dat dit kinderontvoering is en heeft alvast aangifte gedaan. Ook heeft hij onze paspoorten ingenomen. Valt hier wat tegen te doen?

Als beide ouders gezag hebben over hun kind, mag je niet zonder toestemming van de ander gezagsbeslissingen nemen, zoals een verhuizing (naar het buitenland). Jullie zijn op vakantie gegaan en hebben niet besloten te emigreren. Dat maakt dat de gewone verblijfplaats van jullie zoontje in Nederland ligt. Volgens het Kinderontvoeringsverdrag is er sprake van een internationale kinderontvoering als een kind vanuit zijn gewone verblijfplaats is overgebracht naar – of achtergehouden in – een ander land, zonder toestemming van de andere ouder met gezag. Terugkeer vanuit Spanje naar Nederland is dan geen kinderontvoering. Je brengt hem immers terug naar het land van zijn gewone verblijfplaats. Zonder paspoorten kan je niet vliegen. En voor een vervangend reisdocument bij de Nederlandse ambassade in Spanje, heb je toestemming van je ex nodig. De aangifte lijkt mij niet correct. Er is immers geen strafbaar feit gepleegd. Om problemen te voorkomen: snel met de auto terug naar Nederland. En dan meld je bij je gemeente dat jij de paspoorten niet meer hebt en vraag je bij de rechter vervangende toestemming voor een nieuw reisdocument voor jullie zoontje en vaststelling hoofdverblijf bij jou. Goede reis.

Ingrid Maste

Hillen van Tol
Advocaten Mediators

Vanwege haar handicap had onze bejaarde klant destijds een aangepaste keuken gekregen van de woningbouw. De woningen waren toe aan renovatie en de door de woningbouw ingeschakelde aannemer zegde mondeling toe dat onze klant haar aangepaste nieuwe keuken zou krijgen. Niets aan de hand dus.

Toen de renovatie af was, bleek echter dat de aangepaste keuken niet bij de klant maar bij haar buurvrouw was geplaatst. De buurvrouw was er blij mee, maar had er niet om gevraagd. Onze klant klopte aan bij de beheerder en gaf aan dat er een misverstand moest zijn. Zij vroeg of haar keuken alsnog kon worden aangepast, want zo kon zij zich niet vrijelijk bewegen door haar handicap. Volgens de beheerder was er geen sprake van een misverstand, want nergens stond aangegeven dat de keuken moest worden aangepast.

De klant en Maatschappelijk Werk richtten zich tot de Wetswinkel. Op de eerste schriftelijke actie werd echter negatief gereageerd. Men verwees naar de eerdere mondelinge en schriftelijke reacties naar de klant toe. Daarin stond dus dat er geen sprake van een misverstand was. Wel werd toegestaan dat klant tegen eigen kosten, de keuken mocht aanpassen. Dat kon klant echter niet betalen.

De buurvrouw was bereid te getuigen dat onze klant het verzoek wel degelijk had gedaan. Zij was daarbij aanwezig geweest. Zij gaf in haar getuigenis aan blij te zijn met de aangepaste keuken, maar daar niet om te hebben gevraagd en lichtte de omstandigheden toe.

Wij hebben toen weer een dringend beroep gedaan op de beheerder en de verhuurder om toch voor aanpassing te zorgen nu er toch duidelijk sprake was van een misverstand.

Namens de verhuurder gaf de beheerder uiteindelijk aan hierin mee te gaan. De keuken is inmiddels aangepast en de klant kan zich als vanouds goed bewegen in de keuken.

Conclusie: hoewel de juridische argumenten niet sterk waren, hebben wij het verschil kunnen maken.

Een werknemer heeft voor zijn werk bij zijn werkgever gebruik gemaakt van het bedrijf van zijn vriendin om (transport)documenten aan te maken en deze voor echt te laten doorgaan. Nadat zijn werkgever hierachter komt krijgt de werknemer ontslag op staande voet. Werknemer start daarop een procedure bij de rechtbank Rotterdam (kamer voor kantonzaken) om het ontslag ongedaan te maken.

Tijdens deze procedure blijkt de werknemer het met de waarheid niet zo strikt te nemen, nauw betrokken te zijn bij het bedrijf van zijn vriendin en hij probeerde zijn handelingen en gedragingen te verdoezelen met valse documenten en een (valse?) getuigenverklaring. Hij heeft zich tevens voorgedaan als iemand anders en ook heeft hij een ander persoon geld aangeboden om een valse verklaring te ondertekenen zodat die verklaring als bewijs kon worden gebruikt in de procedure. Voor de kantonrechter is dit gedrag voldoende om het ontslag op staande voet te kunnen dragen en vaststaat dat dit ontslag terecht is.

Het mag duidelijk zijn dat de werknemer in deze casus ook strafbaar handelt door uitlokking van valsheid in geschrifte.

Een partij die op deze wijze tracht te procederen is onrechtmatig aan het handelen en dus moeten alle redelijke kosten voor het procederen van de werkgever worden vergoed.

Moraal van het verhaal: liegen tijdens een procedure kan consequenties hebben. In dit geval dienen de proceskosten van de tegenpartij (werkgever) vergoed te worden. (Geschat op € 15.000,00) Het ontslag op staande voet blijft in stand.

Mr. Gérard Koopal

Bron: Prg. 2023/345; ECLI: NL:RBROT:2023:9539

Een oud-student studeerde in 2008 af met een studieschuld bij de Dienst Uitvoering Onderwijs (“DUO”). De oud-student komt er nu, 15 jaar later, bij toeval achter dat hij destijds recht zou hebben gehad op verlenging van zijn prestatiebeurs. Zijn studieschuld zou dan lager zijn geweest.

Na afloop van zijn studie kreeg hij namelijk de diagnose ADHD. Dat verklaarde waarom hij moeite met studeren had en zo een flinke vertraging opliep. ADHD’ers hebben namelijk last van concentratieverlies.

In overleg met een studiedecaan van de universiteit heeft hij een verzoek bij DUO ingediend tot (gedeeltelijke) vergoeding. Het verzoek werd ondersteund door de decaan en ging vergezeld van een medische verklaring van een arts. DUO wees het verzoek af en gaf aan dat dit binnen 5 jaar na afstuderen had moeten gebeuren.

De oud-student is het niet eens met deze uitkomst en wil bezwaar aantekenen. De tekst van het bezwaar wordt ons voorgelegd.

De verjaringstermijn die DUO noemt blijkt intern beleid en is niet voor het publiek kenbaar. Het is ook wettelijk niet geregeld. Sterker, DUO heeft recent een voorstel bij het Ministerie voorgelegd om de verjaringstermijn wettelijk vast te leggen. Dat is echter nog niet gebeurd.

De oud-student weet van twee lotgenoten, die eenzelfde verzoek eerder hebben ingediend, dat zij gelijk hebben gekregen. Het bezwaarschrift werd onderbouwd met deze argumenten. Een verwijzing dus naar de vergelijkbare zaken, waarin positief is beslist en het ontbreken van een wettelijke grondslag voor de 5 jaar termijn.

DUO heeft hierop nu positief gereageerd. De oud-student zal (gedeeltelijk) worden gecompenseerd en krijgt dat bedrag teruggestort. De studieschuld was namelijk al afgelost.

Harry de Geest

Wetswinkel Almere

Voordat wij in 2020 trouwden heeft mijn man een schenking gehad van zijn ouders. Daarbij is bepaald dat die niet in een gemeenschap van goederen zou vallen. Kort daarna hebben we samen een huis gekocht, die deels is betaald van die schenking. We gaan nu scheiden en hij wil dat geld van de schenking terug. Maar we zijn toch in gemeenschap van goederen getrouwd?

Als je na 1 januari 2018 bent getrouwd, geldt een beperkte gemeenschap van goederen. Alles wat je hebt ingebracht blijft van jezelf. Tenzij je huwelijkse voorwaarden hebt gemaakt bij de notaris. Jullie hebben samen een woning ingebracht en dus is die van jullie samen. Dat de woning is deels is betaald door een schenking maakt daarvoor geen verschil. Dat zou hetzelfde zijn als een van jullie een groter deel van het aankoopbedrag zou hebben betaald. Bijvoorbeeld door verkoop van zijn of haar eigen woning of gebruik van spaargeld. Wil je dat anders, dan moet je huwelijkse voorwaarden maken. Maar in jullie geval is er sprake van een schenking onder uitsluitingsclausule en dat gaat vóór de regels van de gemeenschap van goederen, aldus het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden. Het gaat dus alleen om het bedrag van de schenking en niet om een groter aandeel in de woning of het bedrag met een inflatiecorrectie. Jouw man heeft dus recht op het bedrag van die schenking.

Ingrid Maste
Hillen van Tol
Advocaten Mediators